EN | NL
Red sand dunes of Sossusvlei, Namibia

Een Klassieke Reis door Namibië

Ontdek

een route door enkele van de meest uiteenlopende landschappen van Namibië —

en de ervaringen die deze reis onvergetelijk maakten.

Van de Namibwoestijn naar de Zambezi regio — 2018

Een vier weken durende self-drive expeditie door Namibië en Botswana, samen met mijn zoon Dio en een oude studievriend. We reden ongeveer 6.500 kilometer, voornamelijk over gravel en zand, en kampeerden 24 nachten op 16 verschillende plekken.

Damaraland desert landscape, Namibia

Het begon met een kaart

Ik begon bijna een jaar voor vertrek met het plannen van deze reis.

Ik wilde Namibië echt leren kennen — niet alleen de beroemde plekken, maar ook de landschappen ertussen. Maandenlang verdiepte ik me in routes, wegen, campings en de plekken waar we kans zouden hebben om wildlife te zien. Tegen de tijd dat de route klaar was, kon ik de hele reis bijna voor me zien.

Het resultaat was een reis van 27 dagen, van Windhoek door de Namib woestijn, langs de Atlantische kust en het afgelegen noordwesten, voordat we het land richting de Zambezi regio doorkruisten en uiteindelijk verdergingen naar Botswana.

Er was een plan.

Maar sommige van de mooiste momenten ontstonden juist toen we besloten dat plan even te negeren.

From the car, during a self-drive safari in Namibia

De Namib woestijn in

We vertrokken vroeg uit Windhoek en reden zuidwaarts richting Sossusvlei, via de meer schilderachtige route over de Spreetshoogte Pass en door Solitaire.

In het begin van de middag bereikten we Sesriem. We zetten ons kamp op, stapten weer in de auto en reden de duinen in.

Bij Deadvlei was bijna niemand. We liepen de witte kleivlakte op en hadden dit buitengewone landschap een groot deel van de middag vrijwel voor onszelf.

Deadvlei in Namibia with dead Camelthorn trees
Dode kameeldoornbomen in Deadvlei.

De volgende ochtend waren we als eersten door de poort. We beklommen Big Daddy en renden daarna op blote voeten door het koude zand naar beneden, Deadvlei in.

Later die middag vonden we een duin weg van de drukte en keken we alleen naar de zonsondergang.

Dit was Namibië op zijn spectaculairst — maar ook op zijn rustigst.

Climbing Big Daddy dune in Sossusvlei, Namibia
De Big Daddy-duin beklimmen bij Sossusvlei.

Waar woestijn en oceaan samenkomen

Vanaf Sossusvlei reden we westwaarts richting de Atlantische Oceaan.

Bij Walvis Bay zagen we honderden flamingo’s in de lagune. De volgende dag gingen we bij Pelican Point kajakken tussen de zeehonden, voordat we via de duinen richting Sandwich Harbour trokken.

Het was koud, winderig en het water was ruw.

We gingen toch.

Seals at Pelican Point near Walvisbay in Namibia.
Kaapse pelsrobben bij Pelican Point, nabij Walvis Bay.

De volgende ochtend verruilden we de oceaan opnieuw voor de woestijn en gingen we mee met een Living Desert-tour rond Swakopmund. We gingen op zoek naar de kleine dieren die in de Namib overleven — gekko’s, slangen, hagedissen en schorpioenen die verborgen zitten onder het ogenschijnlijk lege zand.

Het was een goede herinnering dat leeg in Namibië niet hetzelfde betekent als levenloos.

Namib Desert meets Atlantic Ocean near Walvis Bay, Namibia
Waar de Namib woestijn de Atlantische Oceaan ontmoet, bij Walvis Bay.

Een nacht onder de sterren

Vanaf de kust reden we landinwaarts naar Spitzkoppe, onze eerste echte kennismaking met Damaraland.

De granieten toppen rijzen spectaculair op uit de omliggende vlaktes en het landschap verandert volledig naarmate de zon over de rotsen beweegt.

We kwamen vroeg genoeg aan om zelf een kampeerplek te kiezen en reden simpelweg rond tot we een plek vonden die ons beviel.

Meer was er eigenlijk niet nodig.

We maakten een braai, zagen het licht van de rotsen verdwijnen en brachten de nacht door onder een buitengewone sterrenhemel.

Spitzkoppe werd een van mijn favoriete kampeerplekken van de hele reis.

Granite rocks at Spitzkoppe in Damaraland, Namibia
Granieten rotsen bij Spitzkoppe in Damaraland.

De olifanten volgen

Dit was een van die momenten waarop het oorspronkelijke plan er niet meer toe deed.

Ik had te laat ontdekt dat Namibië woestijnaangepaste olifanten heeft. We waren al onderweg richting Palmwag en eigenlijk was er geen tijd meer om de route aan te passen.

Toen herinnerde ik me dat ik had gelezen over olifanten in de rivierbeddingen van de Aba Huab en de Huab.

Dus draaiden we om.

Op een kleine camping vertelde iemand ons dat er de dag ervoor een kudde was gezien en stelde voor hun sporen te volgen.

Een paar minuten later reden we door een volledig verlaten rivierdal.

Geen andere auto’s.

Geen mensen.

Alleen wij.

Uiteindelijk vonden we de sporen — en volgden ongeveer een uur lang een steeds verser spoor van olifantenmest.

Toen vonden we ze.

Een kudde van ongeveer vijftien woestijnaangepaste olifanten stond rustig langs de rivier te eten. We waren ongeveer twee uur alleen in die rivierbedding voordat uiteindelijk twee safariauto’s arriveerden.

We gingen op zoek naar een verhaal. In plaats daarvan vonden we er een.

Desert-adapted elephants in Damaraland, Namibia
Woestijn-aangepaste olifanten in de rivierbedding van de Aba Huab in Damaraland.

Palmwag

Het afgelegen noordwesten in

We reden verder richting Palmwag, een van de meer afgelegen landschappen in het noordwesten van Namibië.

We reden enkele uren door de concessie zonder een andere auto te zien. De neushoorns waarop we hadden gehoopt, vonden we niet.

Maar dat maakte eigenlijk weinig uit.

Het landschap zelf was de aantrekkingskracht — uitgestrekt, droog en vrijwel volledig verlaten.

Desert scenery at Palmwag, Namibia
Rotsachtig woestijnlandschap bij Palmwag.

Op weg naar Etosha stopten we bij de Veterinary Fence, waar we kort Himba-mensen ontmoetten die handgemaakte souvenirs verkochten. Het was maar een korte ontmoeting — maar het was mijn eerste kennismaking met een cultuur die later een veel belangrijker onderdeel van mijn reizen door Namibië zou worden.

Himba woman at Palmwag, Damaraland Namibia
Een Himba-vrouw bij de Veterinary Fence bij Palmwag.

Vijf dagen rond de pan

Etosha was een van de belangrijkste redenen waarom ik in de eerste plaats voor Namibië had gekozen.

We kwamen het park binnen via de afgelegen Galton Gate en brachten enkele dagen door tussen Olifantsrus, Okaukuejo en Halali, waarbij we de waterplaatsen volgden en zagen wat het droge seizoen zou brengen.

Het bracht genoeg.

Olifanten die plotseling uit de bush verschenen.

Leeuwen bij waterplaatsen.

Giraffen die tegen de ondergaande zon de weg overstaken.

Grootoorvossen.

Een honingdas.

En, volledig onverwacht, een aardwolf.

Maar één avond werd bijzonder memorabel.

Ik had al meer dan drie uur bij de waterplaats van Halali gewacht. Het was bijna middernacht, iedereen was vertrokken en het werd steeds kouder.

Toen verscheen uit de duisternis een zwarte neushoorn.

Hij liep recht op de waterplaats af en stopte op slechts enkele meters afstand.

Ik bleef nog een half uur naar hem kijken voordat hij weer in de duisternis verdween.

Black Rhino at Halali waterhole in Etosha, Namibia
Zwarte neushoorn bij de waterplaats van Halali in Etosha.

De volgende ochtend hadden we nog één missie:

een cheeta vinden.

We zochten urenlang.

Niets.

Toen zag Dio plotseling beweging in de struiken.

Eén cheeta.

Toen nog één.

En toen een derde.

Ze kwamen op slechts ongeveer tien meter achter ons de weg op. Anderhalf uur lang bleven we bij ze terwijl ze zonder succes op zoek gingen naar een prooi.

En opnieuw hadden we de plek vrijwel voor onszelf.

Dat was Etosha.

Cheetahs in Etosha National Park, Namibia
Cheeta’s in Etosha.

Een compleet ander Namibië

Na Etosha reden we oostwaarts richting Grootfontein en staken de Veterinary Fence over.

Het landschap veranderde.

Het droge, open land van West-Namibië maakte geleidelijk plaats voor dorpen, akkers en bosgebied en uiteindelijk voor water.

We reden verder via Rundu naar Divundu en de Kavango-rivier, waar we aan het water verbleven en het Mahango Game Reserve verkenden.

De volgende ochtend maakten we een boottocht bij zonsopkomst.

Nijlpaarden in het water.

Vogels langs de overstromingsvlakten.

Rode lechwes die door het gras trokken.

Een compleet andere kant van Namibië.

Hippos in Zambezi in Northeast Namibia
Nijlpaarden in de Kavango rivier in het noordoosten van Namibië.

Vanaf Divundu reden we verder richting Kongola en het gebied rond de Kwando. Hier werd het landschap nog groener, met savanne, bos, rivieroevers en overstromingsvlakten waar grote kuddes olifanten en buffels leefden.

Kwando River in the Bwabwata National Park of Namibia
De Kwando rivier in Bwabwata National Park.

Na enkele dagen in deze waterrijke hoek van het land staken we de grens over naar Botswana.

Namibië had ons van woestijn naar oceaan gebracht, van droge rivierbeddingen naar zoutpannen en uiteindelijk naar rivieren en wetlands.

En dit was nog maar de eerste helft van de reis.

De reis gaat verder

Deze expeditie van 2018 was een self-drive kampeerreis, maar ze heeft ook de manier gevormd waarop ik sindsdien over reizen door Namibië denk.

Ik leerde hoeveel er tussen de beroemde plekken ligt, hoe belangrijk het is ruimte te laten voor onverwachte ontmoetingen en hoeveel het kan opleveren om te vertragen in plaats van simpelweg bestemmingen te verzamelen.

Want soms is het mooiste van Namibië wat er gebeurt wanneer je omkeert en een stel olifantensporen volgt.

Sunset at Spitzkoppe in Damaraland, Namibia
Zonsondergang boven de granieten rotsen van Spitzkoppe.

Wat me bijbleef

Als ik terugkijk, was het niet één bepaalde bestemming die deze reis bijzonder maakte.

Het was de combinatie.

De vrijheid om uren te rijden zonder een andere auto te zien.

Zelf een kampeerplek kiezen onder Spitzkoppe.

Olifantensporen volgen tot diep in een droge rivierbedding.

Geduldig wachten bij een waterplaats in Etosha.

Overvallen worden door een zandstorm.

Een zwarte neushoorn uit de duisternis zien verschijnen.

En die momenten waarop je beseft dat je ergens bent waar het uitzonderlijk wild is, met niemand anders in de buurt.

Maandenlang hadden we de route gepland.

Maar de ervaringen die me het meest bijbleven, waren meestal de momenten die we helemaal niet hadden kunnen plannen.

Flamingoes in a lagoon near Walvis Bay Namibia
Flamingo’s in een lagune bij Walvis Bay.

Volg de reis van 2018

De route bracht ons door een opmerkelijke verscheidenheid aan landschappen van Namibië:

Ontdek de afzonderlijke bestemmingen voor meer foto’s en verhalen uit deze reis.

Voor een reis voorbij de klassieke route:

On top of the Big Daddy sand dune in Sossusvlei, Namibia
Op de top van de Big Daddy-duin bij Sossusvlei.
error: Content is protected !!