Ontdek
voorbij de highlights.
Van de Namib woestijn naar de Zambezi regio — 2026
Een 18-daagse self-drive expeditie door Namibië en uiteindelijk Botswana, samen met een gezin in twee 4×4’s. We kampeerden 16 nachten op 13 verschillende plekken.
Er is een Namibië voorbij de plekken die de meeste bezoekers kennen.
Deze reis volgt enkele van de meer afgelegen wegen van het land — van de droge rivierbeddingen van Damaraland, diep Kaokoland in, vervolgens oostwaarts door Etosha en verder naar de rivieren en wetlands van de Zambezi regio.
Het is een reis van contrasten: woestijn en water, wildlife en mensen, vertrouwde landschappen en plekken waar het gevoel van afgelegenheid nog heel sterk aanwezig is.
En net als bij de klassieke reis is ook hier de weg zelf onderdeel van de ervaring.
De rivierbeddingen naar het noorden volgen
Damaraland is een landschap gevormd door steen, ruimte en water — hoewel dat water een groot deel van het jaar alleen onder het oppervlak aanwezig is.
De Huab is een van de tijdelijke rivieren van Namibië. De droge rivierbedding snijdt door een verder droog landschap. Langs deze seizoensrivieren zorgt de begroeiing voor levensaders voor wildlife, waaronder woestijn-aangepaste olifanten.
Voor ons was de Huab meer dan een volgende stop. Het was het begin van de reis naar het noorden.
Aba Huab
De rivierbedding van de Aba Huab is een van onze favoriete bestemmingen langs de droge rivierbeddingen, met een landschap dat voortdurend verandert en de vallei steeds een ander karakter geeft. Grote granieten rotsformaties maken plaats voor oranje zandduinen, die soms tegelijk aan Spitzkoppe en Sossusvlei doen denken.
Maar dan zonder de drukte.
Sterker nog, rond onze camping zagen we helemaal niemand. We stonden bij een oude San-grot, waarvan het plafond zwart was van het roet van eeuwenoude vuren en waar nog steeds San-schilderingen op de wanden zichtbaar waren.
We kwamen aan het einde van de middag aan, nadat we in één dag helemaal vanuit Windhoek waren gereden.
De volgende ochtend vonden we met succes woestijnaangepaste olifanten, hoewel we behalve springbokken weinig ander groot wildlife zagen.
Dat was prima. Onze aandacht ging hier net zo goed uit naar het spectaculaire landschap en de zandduinen als naar wildlife. We wisten dat daar verderop tijdens onze reis nog volop gelegenheid voor zou zijn.
Het afgelegen noordwesten in
Ten noorden van Damaraland worden de wegen ruwer, de afstanden groter en het landschap steeds leger.
De riviersystemen van de Hoanib en Hoarusib doorsnijden een van de meest afgelegen gebieden van Namibië. Hier is het leven geconcentreerd rond water en de begroeiing die het ondersteunt, terwijl de omliggende bergen, droge rivierbeddingen en open vlaktes een buitengewoon gevoel van ruimte creëren.
Kaokoland is geen gebied waar je simpelweg doorheen reist.
Het is een plek waar langzaam reizen, sporen volgen en het landschap lezen onderdeel worden van het avontuur.
Dit was het echte begin van onze reis voorbij de highlights.
De Hoanib in
Vanaf de Aba Huab reden we via Palmwag en Sesfontein de rivierbedding van de Hoanib in.
Het plan was om ergens diep in de vallei in het wild te kamperen. Maar terwijl de zon langzaam verdween, besloten we uiteindelijk te stoppen bij Elephant Song Camp, aan het begin van de steeds nauwer wordende vallei. Vanaf hier hadden we een fantastisch uitzicht over de rivierbedding.
De volgende dag reden we diep de vallei in.
Tijdens eerdere bezoeken was de Hoanib extreem droog geweest, maar dit jaar was het anders. Door de overvloedige regen eerder in het jaar stond er nog behoorlijk wat water in de rivierbedding en was het er voor deze tijd van het jaar veel groener dan normaal.
Dat was geweldig voor het wildlife, maar het betekende ook dat dieren minder afhankelijk waren van de overgebleven waterbronnen en daardoor meer verspreid waren — en moeilijker te vinden.
Maar de Hoanib stelt nooit teleur.
Uiteindelijk vonden we een grote kudde olifanten die opmerkelijk tolerant was tegenover onze aanwezigheid. Langzaam reden we door de rivierbedding en zagen giraffen, oryxen, springbokken en volop foeragerende bavianen, voordat we de kale woestijnvlaktes overstaken naar de rivierbedding van de Hoarusib en verder naar een van onze andere favoriete kampeerplekken in Purros, midden in de rivierbedding.
Purros
Voor mij staat Purros synoniem voor giraffen.
Niet omdat ze hier bijzonder talrijk zijn, maar omdat je een kudde giraffen hier vrijwel altijd tegenkomt in een van de meest spectaculaire woestijnlandschappen die je je kunt voorstellen.
We werden niet teleurgesteld.
Verder naar het noorden
Na Purros reden we verder naar het noorden, dieper een van de meest afgelegen gebieden van Namibië in.
Het landschap bleef veranderen — van rotsachtige woestijn naar uitgestrekte savannevlaktes, omringd door bergen en glooiende heuvels in iedere denkbare pasteltint.
Door de regen eerder in het jaar stond het gras nog behoorlijk hoog. Opnieuw gaf dat de woestijn een totaal ander karakter dan tijdens eerdere reizen.
En precies daarom zal Kaokoland me nooit vervelen.
Geen landschap is ooit helemaal hetzelfde, ook al rijden we inmiddels over veel van deze vertrouwde routes.
Uiteindelijk sloegen we oostwaarts af en volgden rotsachtige sporen richting Opuwo. Hier weten enkele Himba-families nog steeds onder deze harde en droge omstandigheden te leven, terwijl ze met hun kuddes geiten en runderen door de rotsachtige bergen trekken.
We kozen onze laatste wilde kampeerplek nadat we de laatste Himba-nederzetting waren gepasseerd en vonden uiteindelijk een relatief open plek. Luipaarden zwerven nog steeds door deze heuvels en jagen regelmatig op de geiten van de Himba.
Een bezoek aan de Himba stond vervolgens op ons programma.
Een andere vorm van wildernis
Na dagen tussen droge rivierbeddingen en vrijwel lege landschappen voelt Opuwo als een plotselinge terugkeer naar de mensen.
Het is ook de toegangspoort tot het Himba-gebied.
De Himba hebben een kenmerkende pastorale cultuur behouden in een van de zwaarste leefomgevingen van Namibië. Tijd met hen doorbrengen biedt iets heel anders dan een ontmoeting met wildlife. Het doel is niet simpelweg een dorp bezoeken, maar tijd nemen, observeren en luisteren — en iets ervaren van het dagelijks leven in een gemeenschap die niet als toeristische attractie is ingericht.
Dit deel van de reis zou ons om heel andere redenen bijblijven.
Een dag met de familie
De vrouwen en oudere meisjes waren druk bezig maïskorrels tot meel te malen, terwijl andere vrouwen pleister aan het maken waren voor de renovatie van een lemen hut.
In de middag kwamen de vrouwen en kinderen spontaan bij elkaar en begonnen te zingen. Een voor een werd iemand uitgenodigd om te dansen, begeleid door ritmisch handgeklap en gezang.
Het was een prachtig — en bijzonder vermakelijk — tafereel.
En toen waren er de ballonnen.
We hadden er een paar meegenomen om de kinderen bezig te houden, en inmiddels weet ik dat ik deze familie nooit meer kan bezoeken zonder ballonnen mee te brengen.
We hadden geen leuker of meer gewaardeerd cadeau kunnen bedenken — en bovendien een cadeau dat uiteindelijk geen enkel spoor van ons bezoek zou achterlaten.
Terug naar het klassieke Namibië
Vanaf het afgelegen noordwesten draaide de reis zuidwaarts en oostwaarts richting Etosha.
Etosha mag dan een van de bekendste bestemmingen van Namibië zijn, na de wildernis van Kaokoland voelde het bijna vertrouwd.
We kwamen aan via de westkant en brachten onze eerste nacht door bij Olifantsrus, voordat we verdergingen richting Okaukuejo, Halali en Namutoni.
Op een avond bij Okaukuejo besloten een neushoorn en haar jong een dutje te doen, precies voor het hek waar wij stonden te kijken.
Ik had nog nooit een neushoorn zo ontspannen gezien, volledig op haar gemak liggend met haar jong naast zich.
Ik had ook nog nooit zo dicht bij een neushoorn gestaan.
Dicht genoeg om hem te ruiken.
En alsof dat nog niet genoeg was voor één avond, verscheen er ook een zwarte neushoorn met drie hoorns. Ze zijn bijzonder zeldzaam, dus het was een echt voorrecht om er hier een te zien.
Bij Halali kwam de waterplaats na zonsondergang opnieuw tot leven. Er kwamen volop zwarte neushoorns drinken, maar vervolgens verscheen ook een troep van zeven of acht leeuwen.
Een van de neushoorns was duidelijk niet onder de indruk. Hij probeerde de leeuwen weg te jagen, maar gaf het uiteindelijk op en ging weer drinken.
Overdag brachten we ook veel tijd door met een prachtige kudde giraffen en zagen we zowel zwarte als witte neushoorns. We vonden deze keer geen cheeta’s, maar zagen wel iets wat ik nog nooit eerder had gezien: twee struisvogels die elkaar het hof maakten.
Een vreemd en verrassend sierlijk ritueel tussen mannetje en vrouwtje.
Wachten op een luipaard
Tijdens mijn eerdere bezoeken aan Etosha had ik waarschijnlijk bijna al het grotere wildlife gezien, behalve een luipaard.
Op onze eerste avond bij de waterplaats van Halali raakten we aan de praat met een vaste bezoeker die al meer dan twintig jaar naar het park kwam. Het gesprek kwam op luipaarden en hij vertelde me dat er een luipaard leefde dat regelmatig bij een van de nabijgelegen waterplaatsen werd gezien.
Dus besloot ik er de volgende middag naartoe te gaan.
En nergens anders heen.
Ik zou er gewoon blijven en wachten.
Toen ik aankwam, stonden er al zes of zeven auto’s aan de lage kant van de waterplaats. De afgelopen dagen was er een cheeta geweest en iedereen hoopte die opnieuw te zien.
Maar ik was voor een luipaard gekomen.
Ik parkeerde aan de andere kant, bij de rand van het bos. Als er een luipaard zou komen drinken, dacht ik, was dit waarschijnlijk de kant vanwaar het zou naderen. Vanaf de andere kant zouden de auto’s het dier niet kunnen zien als het naar het hogere gedeelte van de waterplaats zou komen.
Dus wachtten we.
Toen hoorde ik het plotseling.
De onmiskenbare roep van een luipaard.
In de verte, en vanaf onze kant.
We reden iets verder terug, naar een plek waar de weg tussen vrij dicht mopanebos doorliep, en stopten om te luisteren.
Vijf minuten later riep het luipaard opnieuw.
Dichterbij.
We reden nog een paar meter verder en toen zag ik een duidelijk dierenpad dat uit het bos kwam.
Dat moet het spoor zijn.
En inderdaad, een paar minuten later verscheen hij.
Recht op ons af.
Een spectaculair luipaard, duidelijk in de bloei van zijn leven.
Hij liep tot op enkele meters afstand, stopte en draaide zich vervolgens om. Via een ander spoor verdween hij weer het bos in.
Ik wist een paar foto’s te maken, maar de waarneming zelf was veel belangrijker dan de foto’s.
Hij was weg.
Waarom hij de weg naar de waterplaats nooit overstak, weet ik niet. Misschien waren er te veel impala’s en gnoes in de buurt. Misschien was het nog te licht en te warm.
Ik was ervan overtuigd dat hij terug zou komen, maar uiteindelijk moesten we vertrekken voordat de poorten sloten.
Al die tijd hadden de andere auto’s geen idee wat er gebeurde. Ze stonden nog steeds aan de andere kant van de waterplaats te wachten. Ze konden onze auto niet zien, dus er was geen enkele aanwijzing dat er iets gebeurde.
Maar ze moeten het luipaard toch hebben horen roepen?
Of misschien herkende niemand het geluid.
Je hoort een luipaard tenslotte niet zo vaak roepen…
Een andere kennis van het land
Toen we Etosha verlieten, reden we oostwaarts een heel ander deel van Namibië in. Onze volgende stop was bij de Ju/’Hoansi San, wier relatie met het land geworteld is in een buitengewone kennis van de natuurlijke wereld.
Het bos en de bush worden een bron van informatie: sporen, planten, dieren en kleine tekens die voor een ongetraind oog vrijwel onzichtbaar zijn.
In de ochtend lieten ze ons zien hoe ze vuur maken, hoe ze pijl en boog gebruiken en hoe kleine vallen worden gemaakt om vogels en andere kleine dieren die op de grond leven te vangen.
Ze lieten ons ook zien hoe ze verschillende soorten voedsel en geneeskrachtige planten verzamelen en legden uit hoe de omliggende bush voorziet in veel van wat ze nodig hebben.
De ochtend eindigde met een traditioneel genezingsritueel, begeleid door ritmisch handgeklap en gezang.
Na de uitgestrekte wildernis van het noordwesten was dit opnieuw een herinnering dat de verhalen van Namibië ook te vinden zijn bij de mensen die deze landschappen het beste kennen.
Waar Namibië groen wordt
De verandering is opmerkelijk.
Na de droge landschappen van het westen en noordwesten wordt de Zambezi-regio gevormd door permanente rivieren, overstromingsvlakten, bosgebied en wetlands. De Kavango en Kwando brengen water en wildlife naar een deel van Namibië dat bijna als een ander land aanvoelt.
Tijdens deze reis verbleven we op twee heel verschillende plekken: eerst bij het Mahango Game Reserve aan de Kavango-rivier en later in het Kwando Core Area van Bwabwata National Park.
Langs de Kavango
Het landschap rond Mahango is prachtig gevarieerd, met rivier, overstromingsvlakten, bosgebied en open gebieden die samen een totaal andere omgeving vormen dan het droge westen.
Een boottocht bracht ons dicht bij nijlpaarden en waterbokken langs de oevers van de Kavango, met een opmerkelijke verscheidenheid aan vogels als constante achtergrond.
In Mahango hadden we het geluk leeuwen te vinden — geen alledaagse waarneming hier — en daarnaast kuddes olifanten en koedoes.
En volop struisvogels met kuikens.
Langs de Kwando
Vanaf de Kavango reden we verder oostwaarts naar het Kwando Core Area van Bwabwata National Park.
We brachten twee nachten door op een van onze favoriete kampeerplekken van de hele reis. Naar onze maatstaven was het bijna belachelijk luxe — ondanks dat het afgelegen, klein en heerlijk eenvoudig was, direct aan de oevers van de Kwando-rivier.
Grote kuddes olifanten kwamen regelmatig drinken, vooral in de middag.
Er was weinig reden om iets anders te doen dan zitten en kijken.
We brachten ook veel tijd door met een grote groep bavianen — een totaal ander soort wildlife-ervaring, waarbij de voortdurende beweging en interactie binnen de familiegroep ze verrassend boeiend maakten om urenlang te observeren.
De reis gaat verder
De Zambezi regio markeerde het einde van het Namibische deel van de reis.
Maar niet het einde van de reis zelf.
Vanaf hier staken we de grens over naar Botswana en trokken verder een andere grote wildernis in.
Dat is een ander verhaal.